HVO Vlaardings kampioen jong en oud 2006

Wie had dit verwacht?

Het stond met grote letters te lezen in Groot Vlaardingen. HVO na 12 jaar terug in de finale van het Vlaardings Kampioen. Journalist Gerard Verver kon het kennelijk niet geloven. Hij doelde hierbij ondermeer ook op trainer Najim Nasri. Indertijd een van de grote gangmakers in dit toernooi en nu terug als trainer in de finale. Verver had niet gezien wat wij al hadden waargenomen in de slot van de competitie. Een slot om van te dromen. Vanuit kansloze positie stond er plotseling weer een team en stelde de 2e klasse veilig. Het werd gevierd als een kampioenschap. En terecht. Dat een in gemiddelde leeftijd zo jong en nog zo onervaren elftal deze veerkracht kon opbrengen hadden weinigen meer verwacht. Dat het kon gebeuren zet je aan het denken.

Is voetbal dan zo simpel? Betrek er een goede begeleiding bij en maak er een weer een elftal van, en je gaat winnen. Nee natuurlijk niet. Je moet wel over de kwaliteit beschikken. En kwaliteit heeft dit elftal. Geen domme schoppers maar een voetballend elftal wat ons wat beloofd voor de toekomst.
Natuurlijk zullen we Gunnar missen. Wij wensen hem echter heel veel succes bij Heerenveen. Zo een buitengewone kans voor een nog zo jong talent uit de eigen HVO opleiding mag hij natuurlijk niet laten lopen. HVO kan met recht trots op hem zijn. We zullen wij hem blijven volgen. Dat hij het was die het winnende doelpunt maakte in de finale van het Vlaardings kampioenschap gunde iedereen hem. De ontlading was super. Een ontlading die mede het gevolg was van het bijna fatale moment in de eerste helft. Hoessein Aboulasri tot dat moment sterspeler met twee geweldige doelpunten kwam op een zeer ongelukkige wijze in botsing met de keeper en een speler van Deltasport. Een botsing met grote gevolgen. Volledige paniek. Zonder al teveel op de details in te gaan heeft een ieder kunnen zien dat de toevallige aanwezige dokter Salamons hem het leven redde. Groot was de schrik. Enkele medespelers werden huilend naar de kleedkamer teruggebracht. Een speld kon je in de kleedkamers horen vallen. Ook in die van Deltasport. Wat is voetbal op zo’n moment toch onbelangrijk. Voor mij hoefde het niet meer.

Onze spelers kregen de keuze of zij door wilde gaan. Hij was toen niet meer in levensgevaar en reageerde goed waren de berichten. “Wij spelen verder voor Bous!”, zoals de ongelukkig speler wordt genoemd. Eerst aarzelend maar steeds duidelijker kwam het eruit. Wat een karakter, wat een mentaliteit! Dat het voorval een stempel op de wedstrijd en op het publiek drukte was duidelijk. Tot de allerlaatste minuut waarin HVO steeds zwaarder onder druk kwam en Gunnar het winnende doelpunt maakte, 4-3. Toen kwam die geweldige bevrijding en de ontlading. Wat een apotheose wat een emotie. De spelers zijn na afloop nog allemaal langs gegaan bij “Bous”. Ze mochten bij hem op bezoek om de beker aan hem op te dragen en ook de prijs voor de beste speler van het toernooi. Wat hij tot aan het bijna fatale moment zeker was. De onderzoeken wezen een zeer zware hersenschudding uit. Inmiddels is hij weer thuis onder de zorg van zijn naaste familie. Wij, heel HVO, wensen hem van harte beterschap en een spoedig algeheel herstel. Dit team, inclusief trainers en begeleiders, kan voor ons niet meer stuk.

Geef een reactie